|
Verticale scheidingslijn
Begijnhof |
Er zijn drie begijnhoven in Gent: het oude begijnhof van St. Elizabeth, ook wel de Heilige Hoek genoemd, Begijnhof de grote Sint-Amandsberg in de buitenwijken van Gent, waarvan de beschermheilige ook Sint-Amandsberg is. Elizabeth en het Begijnhof van Onze Lieve Vrouwe Ter Hoyen in de Lange Violettenstraat (ook wel het kleine Begijnhof genoemd). Begijnhof van de Heilige Elizabeth is vernoemd naar Elizabeth van Hongarije, ook wel bekend als Sint Elizabeth. Elizabeth van Thüringen.
|
Klein Begijnhof Onze-Lieve-Vrouw ter Hoyen (mały beginaż)
Het is een van de best bewaarde begijnhoven. P werd opgericht in 1235. In de loop van 700 jaar heeft het vele bedreigingen overleefd. In 1566 ontstonden de beeldenstormers, vervolgens de calvinistische regering in Gent en ten slotte de Franse Revolutie. De 17e eeuw was een periode van ongelooflijke bloei voor het begijnhof. Helaas In de 18e eeuw begon de situatie van het begijnhof door gebrek aan financiële middelen geleidelijk te verslechteren. In 1862 werd het begijnhof gekocht door de Duitse prins Arenberg. Na de Eerste Wereldoorlog werd hij, als Duitser, gedwongen het begijnhof te verkopen. In 1924 kwamen de rechten van het begijnhof in particuliere handen.
Na de Tweede Wereldoorlog werd het begijnhof langzaam afgebroken. Pas toen het in 1963 bij koninklijk decreet aan de monumentenlijst werd toegevoegd, kwam er een einde aan dit proces. Sinds 1990 wordt er gewerkt aan het herstel van het begijnhof in zijn oude glorie. Het moet worden toegegeven dat dit de goede kant op gaat, want het begijnhof is werkelijk indrukwekkend. Op 5 december 1998 werd het begijnhof toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO. In september 2004 werd de laatste begijn, Hermina Hoogewijs, vanwege haar gezondheid overgebracht naar het klooster in Wetteren. Met haar vertrek kwam er een einde aan het leven in het begijnhof. Tegenwoordig worden huizen in Gent verhuurd of gepacht.
Het dagelijks leven van de begijnen
Het begijnhof omvat 90 huizen, een kerk, een kapel, een apotheek, het huis van de overste van de begijnen en zeven kloosters. Het hele begijnhof is omgeven door een bakstenen muur en heeft een gemeenschappelijke toegangspoort. Er zijn ook binnenmuren die de huizen van de steegjes scheiden. Achter deze muren bevinden zich charmante kleine tuintjes. Rijke begijnen konden in huizen wonen die na hun dood eigendom werden van het begijnhof. Soms werden ze geholpen door een dienstmeisje.
De armere begijnen woonden in zeven kloosters rondom de binnenplaats. De meeste kloosters werden in de 17e eeuw gebouwd, in gotische stijl. Ze deelden een keuken, eetkamer en kantoorruimte. Elke beguine had haar eigen slaapkamer. Om in hun levensonderhoud te voorzien, borduurden de begijnen kant en repareerden ze kleding. In 1793 naaiden ze hemden voor het Franse leger. Sommigen van hen gaven les.
De armere begijnen woonden in zeven kloosters rondom de binnenplaats. De meeste kloosters werden in de 17e eeuw gebouwd, in gotische stijl. Ze deelden een keuken, eetkamer en kantoorruimte. Elke beguine had haar eigen slaapkamer. Om in hun levensonderhoud te voorzien, borduurden de begijnen kant en repareerden ze kleding. In 1793 naaiden ze hemden voor het Franse leger. Sommigen van hen gaven les.
De cultus van Sint Godelieve
In 1657 besloot Philipotte Dysembaert, de overste van de begijnen, de oude kerk af te breken en een volledig nieuwe kerk in renaissancestijl te bouwen. Het werk werd echter in 1660 stopgezet. Pas in 1710 werden de bouwwerkzaamheden hervat op bevel van Moeder Overste Françoise van Hoorebeke. Deze keer zou de kerk in barokstijl gebouwd worden.
Op de gevel, boven de hoofdingang van de kerk, bevindt zich een beeld van de Moeder en het Kind. Aan de zijkanten van de figuren van St. Aya en de Heilige God geloof. Bovenaan bevindt zich een cartouche met het jaartal 1720. Binnenin bevindt zich een groot polyptiek, geschilderd door Lucas Horenbault in 1596.
Op de gevel, boven de hoofdingang van de kerk, bevindt zich een beeld van de Moeder en het Kind. Aan de zijkanten van de figuren van St. Aya en de Heilige God geloof. Bovenaan bevindt zich een cartouche met het jaartal 1720. Binnenin bevindt zich een groot polyptiek, geschilderd door Lucas Horenbault in 1596.
De kapel in de ziekenboeg vervult haar functie al sinds het midden van de 16e eeuw. Hier bevond zich een relikwie met het bloed van een heilige. God geloof. In 1659 gaven de parochiepriester Rahus de Scheemaecker en de overste van de begijnen, Philipotte Dysembaert, de aanzet tot de verering van Sint-Joris. God geloof. Het bloedrelikwie werd vervangen door een relikwie van een deel van een schedel. De verering werd zo sterk dat de kapel naar de heilige werd vernoemd. God geloof. Vanwege de toegenomen toestroom van gelovigen werd de kapel in 1725 vergroot. Het is een populaire pelgrimsplaats geworden voor mensen met oog- en keelklachten. Aan het einde van de 18e eeuw kreeg de kapel haar huidige vorm. Begijnhof is toegevoegd aan de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
|
Adres:
Lange Violettestraat 235, 9000 Gent
https://visit.gent.be/nl/zien-doen/klein-begijnhof-olv-ter-hoyen |
Openingstijden:
Maandag t/m zondag: 6:30-22:00
|
Tarief:
Gratis toegang
|
Oude Begijnhof van St. Elizabeth
Begijnhof werd gebouwd in 1234 en kreeg al snel de naam van zijn beschermheilige. Elizabeth, heilig verklaard in 1236. Begijnhof heeft een eigen kerk, een huis voor de overste van de begijnen, een ziekenboeg met een eigen kapel, 18 kloosters, een wasserij (voor de begijnen die de was deden voor de rijke inwoners van Gent) en een grote boomgaard.
Tijdens de Franse Revolutie nam Gent het begijnhof over, net als andere plaatsen die met de kerk verbonden waren. Begijnhof voorheen alleen door begijnen werd bewoond, werd tijdens de industriële revolutie door de stad gebruikt als slaapverblijf voor goedkope arbeiders die in de stad arriveerden. Het conflict tussen het stadsbestuur, dat gedomineerd werd door de liberale partij, en de begijnen escaleerde. Sommigen van hen verhuisden naar het begijnhof van Onze Lieve Vrouw Ter Hoyen (ook wel het kleine begijnhof genoemd). Dankzij de financiële steun van Prins Arenberg (ook bekend als Prins von Recklinghausen) werd er binnen twee jaar (1872-1874) een nieuw begijnhof gebouwd in Sint-Amandoberg bij Gent. Op 29 september 1874 verhuisden ongeveer 600 begijnen daarheen.
Het lot van het begijnhof nadat de begijnen vertrokken waren.
Na het vertrek van de begijnen werd de plek een gebied dat bewoond werd door de Gentse gemeenschap. Er werd minder geïnvesteerd in infrastructuur. Deze hoek begon zijn unieke karakter te verliezen. In de 20e eeuw begonnen de stad en particulieren, onder druk van stemmen die het behoud van deze unieke plek eisten, echter te investeren in de reconstructie van de gebouwen van het voormalige begijnhof. De plek begon steeds populairder te worden. In de Van Akenstraat 7 woonden bekende kunstenaars, zoals Constant Permeke, Albert Servaes en Frist van den Berghe.
In het Engels wordt deze hoek Holy Corner genoemd. Deze naam komt van het feit dat er ooit vier kerken op deze plek stonden: de rooms-katholieke Sint-Bernardskerk. Elizabeth, wat oorspronkelijk de begijnhofkerk was, de kerk van St. Andrew, de protestantse Rabotkerk en de Anglicaanse kerk van St. John.
Het eerste stenen gebedshuis werd gebouwd in het begijnhof van Sint-Johannes. Elizabeth in de Skaldische gotische stijl. In de 17e eeuw vonden er twee verbouwingen plaats, waardoor de kerk haar huidige vorm kreeg. De eerste vond plaats in de jaren 1630-1640, in opdracht van de overste van de begijnen, Joanna Bauters, en de tweede in 1682, gestart op besluit van de overste, Ferdinand De Bock. Het resultaat was een pseudo-hallenkerk (een kerk met meerdere schepen waarbij de zijschepen iets lager liggen dan het middenschip).
In het Engels wordt deze hoek Holy Corner genoemd. Deze naam komt van het feit dat er ooit vier kerken op deze plek stonden: de rooms-katholieke Sint-Bernardskerk. Elizabeth, wat oorspronkelijk de begijnhofkerk was, de kerk van St. Andrew, de protestantse Rabotkerk en de Anglicaanse kerk van St. John.
Het eerste stenen gebedshuis werd gebouwd in het begijnhof van Sint-Johannes. Elizabeth in de Skaldische gotische stijl. In de 17e eeuw vonden er twee verbouwingen plaats, waardoor de kerk haar huidige vorm kreeg. De eerste vond plaats in de jaren 1630-1640, in opdracht van de overste van de begijnen, Joanna Bauters, en de tweede in 1682, gestart op besluit van de overste, Ferdinand De Bock. Het resultaat was een pseudo-hallenkerk (een kerk met meerdere schepen waarbij de zijschepen iets lager liggen dan het middenschip).
Het hedendaagse karakter van het begijnhof
Toen de begijnen in 1874 naar het nieuwe begijnhof verhuisden, namen ze de kerkmeubelen mee. Ze lieten echter barokke sculpturen achter die stenen zuilen sierden, evenals 15 mysteries in grisaille uit de 17e eeuw (een monochrome schildertechniek en afbeeldingen die met deze techniek zijn verkregen en de illusie van driedimensionaliteit geven). Een van de zijaltaren bevat een 17e-eeuws schilderij van Charles Remes waarop de Dominicaanse heilige is afgebeeld. Dominic Guzman. Hij was verantwoordelijk voor het religieuze en spirituele leven van de begijnen in het Begijnhof van Sint-Joris. Elizabeth. In het hoofdaltaar, en meer precies in het bovenste gedeelte ervan, zien we een verwijzing naar de patroonheilige van het begijnhof, Sint-Johannes. Elizabeth van Thüringen. Tegenwoordig heeft het begijnhof geen muren meer die het van de rest van de stad scheiden. Je moet rondlopen om je te oriënteren. Na een tijdje, wanneer we door de oude straatjes met veel historische begijnenhuizen lopen, beginnen we echter de unieke sfeer te voelen.
Adres:
Begijnhofdries , 9000 Gent
Begijnhofdries , 9000 Gent
Groot Begijnhof Sint-Elisabeth te Sint-Amandsberg (Groot Begijnhof St. Elizabeth)
29 september In 1873 werd de eerste steen gelegd voor de bouw van de kerk. Een jaar later werd een grote ceremonie gehouden ter gelegenheid van de overplaatsing van de begijnen naar het nieuwe begijnhof (het Grote Begijnhof) in Sint-Amandsberg. Dit Begijnhof is het werk van de architect Arthur Verhaegen. De kerk is ontworpen door Jean-Babtiste Bethune. Het neogotische interieur van het begijnhof is bedoeld om het beeld van een middeleeuwse stad na te bootsen. Het bestaat uit drie pleinen en acht straten eromheen, waarlangs tachtig huizen en veertien kloosters werden gebouwd. Een apart, groot huis was bestemd voor de overste van de begijnen. Dit Begijnhof staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO.
De minimumleeftijd om lid te worden van de gemeente was 16 jaar. Aan de novice werd een overste toegewezen die haar inwijdde in het leven van het begijnhof en haar de geest van gebed, liefde, nederigheid en geloof bijbracht. versterving. Na minimaal een jaar kon de novice toestemming vragen om te kleden. Tijdens een ceremonie in haar klooster ontving ze haar begijnengewaad. Pas zes maanden later kon ze tot begijn worden verklaard. De Groot, de overste van de begijnen, had hier het doorslaggevende woord. Steedsel gaf haar het recht om in de gemeente te wonen als een volwaardige begijn. Sinds 1930 is het aantal begijnen systematisch afgenomen. De laatste, Alice Maenhout, bleef een tijdje thuis. Hij werd verzorgd en overleed daar op 25 augustus 2003.
|
Adres:
Groot Begijnhof 67
9040 Sint-Amandsberg (Gent) |
Openingstijden:
Maandag-zondag:
6.30-21.30 |
Tarief:
Gratis toegang
|