Ieper, de stad van de vrede

Ieper is een Belgische stad in de Vlaamse regio Westhoeck, in de provincie West-Vlaanderen, vlakbij de Franse grens. De eerste vermelding van Ieper dateert uit 1066. In die tijd werd er ten oosten van het riviertje een kleine handelsnederzetting gesticht, die zich in de loop der tijd verder ontwikkelde. Het is een stad met een zeer rijk en gevarieerd verleden: van de middeleeuwen, toen ze bloeiperiodes beleefde en samen met Brugge en Gent het belangrijkste centrum van de textielhandel in Vlaanderen werd, via jaren van invasies en bezetting door de Fransen, Engelsen en Spanjaarden, tot de 20e eeuw, toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog bijna met de grond gelijk werd gemaakt. Na de oorlog werd de historische oude binnenstad zorgvuldig herbouwd. Tegenwoordig herinneren talloze historische gebouwen ons aan de vroegere glorie. Tot de belangrijkste daarvan behoren de monumentale gotische Lakenhal (Lakenhal) en de gotische kathedraal van St. Martin (Sint-Maartenskerk), 12e-eeuwse kerk van St. Nicolaaskerk (Sint-Niklaaskerk) en de stadspoort genaamd Menenpoort, gebouwd in 1927.

Lakenhal - in de Vlaamse Lakenhalle. De naam komt van het Vlaamse woord laken, wat hoogwaardige wol betekent die gebruikt wordt voor het maken van stoffen. In de middeleeuwen vormden ze het handelscentrum van Ieper. Het waren plekken voor de verkoop en opslag van stoffen die hier via het rivierkanaal genaamd Ieperlee (of Ieperskanaal) werden aangevoerd.

In die tijd In deze periode was de stad een van de toonaangevende textielproducenten onder de steden van Vlaanderen. De Lakenhal bestond uit een reeks gebouwen rondom een rechthoekige binnenplaats. De bouwwerkzaamheden begonnen al rond 1200. Ze hebben meer dan 100 jaar bestaan. De bouw werd uiteindelijk in 1304 voltooid. Tot halverwege de jaren 1840 stroomde er een klein riviertje, de Ieperlee, door de stad.

Lakenhal, foto. P.M

Het reikte tot aan het westelijke uiteinde van de Lakenhal. Hier konden boten met een geringe diepgang hun goederen lossen. De laatste officiële inspectie van de goederen vond plaats in de lakenhallen, waarna ze aan de handelaren werden overhandigd.
De benedenverdieping van de lakenhal bestond uit kamers met bakstenen gewelven. Om de toegang voor handelaren en klanten tot de hallen en winkels te vergemakkelijken, had de lakenhal 48 deuren aan de zuidgevel, die uitkeek op het marktplein. In de lakenhallen werden voornamelijk stoffen en wol verkocht, maar er waren ook dagen dat handelaren er groenten en andere goederen verkochten. Op de eerste verdieping waren de hallen ook met elkaar verbonden. Sommige waren rijker versierd dan andere. Het dak op deze verdieping bestond uit massieve houten balken. De hallen werden door kooplieden gebruikt als pakhuizen en ook als feestzalen. De gemeenteraad gebruikte ze als vergaderruimtes.

Neuwerck-foto P.M

In een van de belangrijkste kamers waren de muren versierd met twaalf fresco's, geschilderd door Ferdinand Pauwels. Ze beeldden scènes uit de geschiedenis van de stad uit, van 1187 tot 1388. De overige muren waren versierd met schilderijen van kooplieden door de kunstenaar Louis Delbeke. De raadszaal bevond zich in het noordelijke deel van de Lakenhal, op de begane grond. De inrichting was hier bijzonder indrukwekkend.

Neuwerck Het is een gebouw dat tussen 1619 en 1622 aan de lakenhal is toegevoegd. Het werd gebouwd in de renaissancestijl. Het gebouw heeft twee bovenverdiepingen, waarvan de eerste aansluit op de bovenverdieping van de gotische lakenhal. Het werd in 1862 gerenoveerd.

Dit deel van de lakenhal bevatte een kapel, fresco's, glas-in-loodramen en een open haard. De fresco's beelden figuren uit van de graven van Vlaanderen. De eerste en tweede verdieping worden ondersteund door pilaren. Ze vormen een overdekte gang met gewelven in het oostelijke deel van de Lakenhal. Deze doorgang leidt naar de Sint-Martinuskathedraal.
Het oudste deel van de lakenhal is de klokkentoren. De eerste steen voor de bouw ervan werd gelegd in 1201. Dit werd gedaan door Boudewijn IX, graaf van Vlaanderen. Het doel van de klokkentoren was om te waarschuwen voor een naderende dreiging. Het had drie verdiepingen. De begane grond werd als gevangenis gebruikt. Vanaf de 14e eeuw deed de klokkentoren ook dienst als stadhuis. Het bevatte ook een schatkamer en een wapenkamer.

Hier werden ook bijeenkomsten gehouden van vertegenwoordigers van stadsgilden. Ook het stadsarchief was in de toren gevestigd. In de middeleeuwen werd hier een wrede gewoonte ingevoerd: zwarte katten werden uit de toren gegooid, omdat ze werden beschouwd als een symbool van zwarte magie. Tegenwoordig wordt er elke drie jaar een kattenfestival in de stad gehouden. Een van zijn acties is het gooien van knuffels uit de toren.
Op de toren bevindt zich Er is ook een carillon met 49 klokken. Het speelt elk uur een melodie.

Lakenhal, foto. P.M

Lakenhal, foto. P.M

Donkerpoort Het is een gang die zich bevindt op de begane grond van de klokkentoren, in het midden van de zuidelijke gevel. De gang loopt vanaf de zuidkant van het marktplein, door het midden van de Lakenhal, naar de noordkant van de Lakenhal. Je kunt vanaf hier doorlopen naar de Sint-Martinuskathedraal. In het midden van de gang bevinden zich twee poorten, een aan de rechterkant en een aan de linkerkant, die beide toegang geven tot de binnenplaats van de lakenhal. In de gang zien we ook een projectiel dat is afgevuurd uit een kanon genaamd Gruba Berta, dat de Duitsers gebruikten tijdens de Eerste Wereldoorlog. Ze hebben Ieper gebombardeerd.

De beschietingen van Ieper begonnen in november 1914. Op 22 november verwoestten brandgranaten, afgevuurd door de Duitsers, de stad volledig. Het dak van de lakenhal werd verwoest. Op 19 april 1915 begonnen Duitse troepen vanuit het gebied rond Houthulst met de vernietigingswerkzaamheden. Met behulp van een nieuw kanon, de Gruba Berta, hervatten ze de beschietingen van de stad. Projectielen met een diameter van 42 centimeter Ze hebben de hele stad met de grond gelijk gemaakt, inclusief de lakenhal. Slechts een deel van de klokkentoren is bewaard gebleven. Alle documenten en kunstwerken die zich in de Lakenhal bevinden. werden onherstelbaar vernietigd.

Na de oorlog, in 1928, begon de wederopbouw van de lakenhal. Het duurde tot 1967. Zowel de lakenhal als de klokkentoren werden herbouwd in overeenstemming met hun historische uitstraling. Dankzij dit, In 1999 werd de klokkentoren opgenomen in de Werelderfgoedlijst van UNESCO.

Kathedraal van St. Marcin, foto P.M

Kerk Heilige Marcin Het is een kopie van de gotiek. Episcopale Kerk gebouwd op de plek van een romaanse kerk die hier in de 10e of 11e eeuw stond. De bouw begon in 1230. Het werk duurde tot 1370.

De kathedraal is buiten de kerkdiensten (missen van 12:30 tot 14:00) open voor bezoekers. Binnenin is het ruime schip van het schip grotendeels ongedecoreerd. De enige uitzondering is het roosvenster boven de ingang van het zuidelijke transept (het is een eerbetoon). gewijd aan Albert I, die als nationale held wordt beschouwd), en een zijaltaar met een prachtig beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Thuyne.

De kathedraal bevat de graven van Cornelius Jansen, bisschop van Ieper van 1635 tot 1638 en oprichter van de theologische stroming het jansenisme, en graaf Robert van Bethune, bekend als de Leeuw. uit Vlaanderen.
De kathedraaltoren reikt tot een bepaalde hoogte. 100 meter. Het is niet toegankelijk voor toeristen.

Lapidarium Bevat de ruïnes van het decanaat van St. Marcin. Grote stukken van de muren van de afgebroken kathedraal werden hier geplaatst. Ze zijn bedoeld als tastbaar bewijs van de gruwelen en verwoestingen die Ieper troffen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het kloostergebouw bevindt zich aan de noordzijde van de kathedraal.

Gerechtsgebouw Hoofdplein 1. Vóór de Eerste Wereldoorlog was in dit gebouw het bisschoppelijk paleis gevestigd. Later werd hier een ziekenhuis opgericht dat aan Onze Lieve Vrouw was gewijd.

Na het einde van de vijandelijkheden begon de wederopbouw van het gebouw in een eclectische stijl, volgens het ontwerp van de architect die verantwoordelijk was voor de wederopbouw van Ieper, Jules Coomans. Tegenwoordig is in dit gebouw een rechtbank gevestigd.

Vanaf de Torhoutstraat-kant zie je de oude toegangspoort met het opschrift Hopital Notre Dame. De gehele muur heeft de oorlog overleefd en is een van de weinige voorbeelden van originele architectuur van voor de oorlog in Ieper.

Gerechtsgebouw in Ieper, foto. P.M

Het gebouw van de handelsrechtbank in Ieper, foto. P.M

Handelsrechtbankgebouw (verdieping) Kastelrij) gelegen aan het Hoofdplein 10. Dit gebouw is in de 15e eeuw in renaissancestijl gebouwd. Gedurende deze periode Het feodale graafschap Vlaanderen was verdeeld in districten (Castellania). Ze werden bestuurd door burggraven of kasteelheren. Het huis van de kasteelheer heette Chatellenie (Franse naam) of Kasselrij (Vlaamse naam).

Na de Franse Revolutie van 1790 werd het kasteelstelsel afgeschaft. In 1800 werd het gebouw door de stad aangekocht en kreeg het de naam Hotel de Chatellenie. Na de Eerste Wereldoorlog werd het gebouw herbouwd in de renaissancestijl. volgens het ontwerp van J. Coomans. Aan het dak van het gebouw werden drie verdiepingen met zeven dakkapellen op een rij toegevoegd.

Het vormde een zekere aantasting van het historische uiterlijk van het gebouw. Ook werden de zeven medaillons boven de ramen op de eerste verdieping, die de zeven hoofdzonden uitbeelden, toegevoegd. tijdens de wederopbouw van het gebouw na de oorlog. Ze werden ontworpen door een beeldhouwer uit Gent Alois De Beule.
Tot 1967 deed het gebouw dienst als Het stadhuis, dat werd verplaatst naar de herbouwde Lakenhal. Momenteel is de handelsrechtbank hier gevestigd.

Kloosterpoort, Gemeentelijk Theater van Ieper

Kloosterpoort, gemeentelijk theater in Ieper, foto. P.M

Kloosterpoort - Gemeentelijk Theater - originele poort (fl. Kloosterpoort) dateert van rond 1500. Het is de ingang van het decanaat van St. Martin, dat in 1560 werd afgeschaft na de proclamatie van het bisdom Ieper. Het werd in 1780 herbouwd in de classicistische stijl en in 1938 gerenoveerd.

Gemeentelijk Theater (fl. De Stadsschouwburg werd aanvankelijk gebruikt als woning van de parochiepriester. In 1803 wisselde het van eigenaar en werd er een theater gevestigd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het, net als de meeste gebouwen in Ieper, volledig verwoest. Gereconstrueerd in de jaren dertig.

Gedenkplaatsen voor de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog in Ieper.

Monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog Wereld Opgedragen aan de 155 burgerslachtoffers en de honderdduizenden soldaten die hun leven verloren als gevolg van militaire operaties tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het monument is ontworpen door de architect Jules Homere Martin Coomans (1871-1937). in 1924.

Hij was ook verantwoordelijk voor de wederopbouw. Ieper, in traditionele, historische stijl. na de activiteiten oorlog. In de jaren 1924-1926 werd het monument vervaardigd door de Gentse beeldhouwer Alois De Beule (1861-1935).

Aanvankelijk was Coomans van plan om te plaatsen monument in de oostelijke vleugel van de Lakenhal.

Monument voor de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog in Ieper

Monument ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de Eerste en Tweede Wereldoorlog, foto: P.M

De gebouwen waren echter nog niet volledig herbouwd, dus werd het monument geplaatst op de muur van een gebouw tegenover het westelijke deel van de Lakenhal. De ceremoniële onthulling vond plaats op 27 juni 1926.

In 2010 werd een nieuwe plaquette geplaatst en het monument werd opgedragen aan de slachtoffers van zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog.

Meninpoortmonument

Een monument ter nagedachtenis aan tienduizenden Britse en Commonwealth-soldaten (met uitzondering van Nieuw-Zeelandse soldaten, die een eigen monument hebben). Binnen, op de muren, staan de namen gegraveerd van 54.389 officieren en soldaten die vóór 16 augustus 1917 in Ieper zijn omgekomen en van wie de graven nooit zijn gevonden.

In het midden, zowel aan de noord- als aan de zuidkant. Aan de zuidkant van de poort bevinden zich brede trappen die naar de oude verdedigingsmuren en de loggia leiden. Boven beide ingangen staat het volgende opschrift:

AD MAJOREM DEI GLORIAM
HERE ARE RECORDED NAMES
OF OFFICERS AND MEN WHO FELL
IN YPRES SALIENT BUT TO WHOM
THE FORTUNE OF WAR DENIED
THE KNOWN AND HONOURED BURIAL
GIVEN TO THEIR COMRADES
IN DEATH

Het monument werd gebouwd in het oostelijke deel van Ieper. Op een plek waar praktisch elke soldaat die ten oosten van Ieper ging vechten, langskwam. Velen van hen keerden niet terug. Tijdens de oorlog was hier geen poort, alleen een gracht en fragmenten van de voormalige stadsversterkingen.

Meninpoortmonument, Iepre, foto P.M

De Meninpoort, ter nagedachtenis aan de vermisten, werd ontworpen door Sir Reginald Blomfield. De sculpturen zijn kunstwerken. Sir William Reid Dick. De afmetingen van het monument zijn indrukwekkend: 36,5 meter lang en 20 meter breed. Beide uiteinden worden afgesloten door een boogvormige poort van 9 meter breed en 14,5 meter hoog, die aan beide zijden wordt ondersteund door kolommen. Bovenaan, aan de oostzijde, bevindt zich een leeuwenmonument, en daaronder het opschrift:

AAN DE LEGER
VAN HET BRITSE RIJK
WIE STOND HIER?
VAN 1914 TOT 1918
EN AAN HUN OVERLEDENEN
DIE GEEN BEKEND GRAF HEBBEN

Dezelfde inscriptie staat op de tweede poort aan de westkant. Het monument wordt bekroond door een sculptuur van een sarcofaag met een vlag en een krans.

Door het pad te volgen dat door de voormalige verdedigingsmuren loopt, kunnen we de kleinste muur bereiken, op 1100 meter afstand. De oorlogsbegraafplaats van Ieper bevindt zich bij de Lillepoort.
Tegenwoordig is het Meninpoortmonument een van de beroemdste oorlogsmonumenten ter wereld. Het is waarschijnlijk ook het enige monument waar dagelijks ceremonies plaatsvinden. Ze vinden altijd om 20.00 uur plaats. De ceremonie werd ingewijd op 1 augustus 1928.

Het was een uiting van dankbaarheid aan alle soldaten die bij Ieper hadden gevochten, in het bijzonder aan hen van wie de graven nooit zijn gevonden. De traditie van de Laatste Vasten werd gedurende vier jaar onderbroken tijdens de Tweede Wereldoorlog. Op de dag van de bevrijding van Ieper hervatte de divisie van generaal Maczek de traditie om hulde te brengen aan de gesneuvelde soldaten. De ceremonie begint met een minuut stilte. De ceremonie wordt bijgewoond door zowel inwoners als en toeristen. Tijdens de ceremonie zal het autoverkeer door de poort worden afgesloten.

De Lillepoort in Ieper, foto. P.M

Lillepoort (b.v. Rijselpoort) is een van de verschillende ingangen naar de oude vestingstad Ieper. Het is de enige poort in de stad die overleefde de bombardementen van Duitse troepen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Aanvankelijk was Ieper een kleine nederzetting aan de rivier de Ieper. Het had twee ingangen. De ene in het noorden, de andere in het zuiden. Lille is de oorspronkelijke zuidelijke poort. Deze toegangspoort tot de stad werd Mesenpoort genoemd, oftewel de poort naar Mesén (Messines). Een andere naam is de Poort van Lille, omdat de route naar de Franse stad Lille leidt. De Lillepoort is ook bekend onder de Vlaamse naam Rijselpoort. De ronde torens vormen het oudste deel van de stenen verdedigingsmuren. Ze dateren uit 1385 en zijn een voorbeeld. Bourgondische periode in de geschiedenis van de stad. De brug over de poort werd toegevoegd tijdens latere aanpassingen aan de stadsversterkingen. Aan het einde van de Rijselstraat verlaat de weg de stad bij de Rijselspoort (Lillepoort). Aan beide zijden bevinden zich verdedigingsmuren, gebouwd op eerdere middeleeuwse muren door de grote militaire ingenieur Sébastien Le Prestre, markies de Vauban, die in dienst was van koning Lodewijk XIV. Hij was verantwoordelijk voor de bouw van vestingwerken in meer dan 300 steden en dorpen in Frankrijk en daarbuiten.

Oorlogsbegraafplaatsen In Ieper bevinden zich de begraafplaatsen van duizenden soldaten die sneuvelden in de veldslagen die hier plaatsvonden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hier bevinden zich meer dan honderd begraafplaatsen, waar Britse soldaten en soldaten uit Centraal-Amerikaanse landen begraven liggen. Gemenebest één Duitse begraafplaats, twee Franse en één Belgische. Begraafplaatsen zijn hier overal te vinden, tussen woonwijken met eengezinswoningen en soms zelfs in de open velden, tussen de maïsvelden. Vaak moeilijk te vinden, ondanks de vele informatieborden. Alle begraafplaatsen zijn uitzonderlijk goed onderhouden en openbaar toegankelijk.

Oorlogsbegraafplaats van Ieper

Graven op de oorlogsbegraafplaats in Ieper, België.

Oorlogsbegraafplaats van Ieper

Begraafplaats van de vestingmuren werd in november 1914 door de Fransen te water gelaten. Oorspronkelijk werden daar gesneuvelde Franse soldaten begraven. Later werden hun lichamen verplaatst. naar een ander begraafplaats. Van februari 1915 tot april 1918 werden hier soldaten van het Britse Gemenebest begraven. Het is een van de kleinste militaire begraafplaatsen in Ieper. Hier liggen 197 soldaten begraven:

Engels 162
Canadezen 10
Australiërs 11
Nieuw-Zeelanders 14

De begraafplaats is ontworpen door Sir Reginald Blomfield. Het is gelegen op een rustige plek, bovenop de oude verdedigingsmuren, naast de gracht die rond de oude stad loopt.

De oorlogsbegraafplaats bij de vestingmuren in Ieper. België.

Hieronder vindt u het adres van een website met een zeer gedetailleerde en interessante beschrijving van de militaire operaties die tijdens de Eerste Wereldoorlog in de omgeving van Ieper werden uitgevoerd.

http://www.greatwar.co.uk/places/ypres-salient-cemeteries.htm